وداع با ماه خدا
 

ماه مبارك رمضان يك حقيقت و باطنى دارد كه اين حقيقت در قيامت ظهور مى‏كند. ماه مبارك رمضان را امام سجادعليه السلام عيد اولياء الله مى‏داند. در صحيفه سجاديه دعايى است‏ به نام دعاى وداع ماه مبارك رمضان.

اين وداع براى كسى است كه با ماه مبارك رمضان مانوس بوده و ماه مبارك رمضان دوست او مى‏باشد والا آنكس كه با اين ماه نبوده  وداعى ندارد. انسان از دوستش و يا با كسى كه مدتى مانوس بود، خداحافظى مى‏كند. آنكه اصلا نمى‏داند چه وقت ماه مبارك رمضان آمد و چه وقت ‏سپرى شد، چرا آمد و چرا سپرى شد، او وداعى ندارد.

من کیستم ؟

سپيده شادبخت «يكي» مي‌گويد به هر سوالي جواب نده؟ و به بعضي سوالات بعضي بايد جواب بدهند و به بعضي سوالات بايد همه جواب بدهند. از آنجا كه در گروه بودن و حركت مهاجرگونه پرندگان، حركتي الگويي براي زندگي انسان است، بنابراين به سؤالي بپردازيم كه همه بايد جواب بدهند كه اگر ندهند به ما هيچ ندهند. آن سوال «من كيستم» است؟ راستي ما كه مي‌دانيم كيستيم چرا بايد به اين سوال جواب بدهيم؟ اما راستي ما مي‌دانيم كيستيم؟ اگر مدعي آنيم پس اين گوي و اين ميدان. من كيستم؟ من اين افكارم... الان غمگينم... چند دقيقه ديگر متنفرم و منزجرم... و بعد لحظات ديگر نااميد و سرخورده... آنوقت بعد از يك ساعت خوابيدن و گپ زدن پشت تلفن و ديدن يك فيلم اميدواركننده ديگر شاد و خوشحالم... پس معلوم شد، من يك آفتاب‌پرستم! هر اتفاقي، هر حرفي، هر نگاهي، رنگ مرا تغيير مي‌دهد. اين كه شد رنگم، پس افكارم رنگم شد. يك‌بار ديگر: من كيستم؟ من يك متفكرم. من مهندسي باهوش يا دانش‌آموزي منضبط يا يك پرستار مهربانم. اين كه شد لباس و كيف و كفشم. پس شغلم، لباسم شد. مثل اينكه سوال راحتي هم نيست. يكبار  ديگر. اين‌بار ديگر به هدف مي‌زنيم. من كيستم؟ حالا كمي روشنفكرانه با بادي در غبغب و ژستي فيلسوفانه يا شايد زاهدانه: «من روحي هستم كه بايد مراحل تكامل و ترقي را بپيمايد و به خدا برسد!» اين كه شد كپي برابر اصل. شده‌ايم مثل كشوري كه يد طولايي در مونتاژ دارد اما نمي‌تواند توليد كند. (البته اين يك متلك به خودي‌ها نبود) اين امتحاني تئوري و عملي است. تا اينجا قبول شده‌ايم. حالا كه ما روحيم پس در چشم برهم زدني هر آنچه كه بخواهيم و بخواهيد مي‌كنيم. (اولين دروغ شاخدار). حالا كه ما روح هستيم پس خوب و بي‌عيب و نقصيم. حالا ديگر به‌جاي روح بودن شديم پينوكيو. از آنجا كه هيچ‌وقت ماه پشت ابر نمي‌ماند سؤال من كيستم هم نمي‌تواند تا ابد خاك بخورد. يا جواب‌هاي آبكي بخورد كه بشود گل بازي. گفتيم گل. گلي كه از آن آمديم و با نفسي يا بادي زنده شد. نفسي يا بادي؟ نكند بجاي من كيستم بايد بگوييم او كيست؟  (مطلبي از فصلنامه علوم باطني)                                 مگريز اي جان ز بلاي جانان که تو خام ماني چو بلا نباشد       از رنج و محنت چه ميگويي .           پيامبر گفت شکستن پوسته اي که فهم و ادراک شما را زنداني کرده است .              چنانچه هسته بايد نخست در دل خاک بشکافد تا راز دلش در آفتاب عريان شود ،                   شما نيز بايد که رنج شکافتن را تجربه کنيد تا به شکفتن در رسيد.                         زخم بلا مرهم خود بيني است                     تلخي مي مايه شيريني است                         رنج ز فرياد بري ساحت است                             در عقب رنج بسي راحت است               و شما اگر ميتوانستيد با مشاهده اعجاز مستمر زندگي دلتان را از شراب اعجاب لبريز کنيد ،        رنجهايتان کمتر از شاديهايتان شگفت آور نبودند.         و آنگاه ميتوانستيد فصلهاي گوناگون دل را چون فصلهاي چهار گانه که بر دشت و صحراي شما          ميگذرند پذيرا شويد .           و ميتوانستيد با آرامش زمستان غم را تماشا کنيد  و بگذريد.               رنجهاي شما بيشتر گزيده دست شماست .              و آن شربت تلخي است که طبيب درونتان براي نفس بيمار شما تجويز ميکند .         از اين رو به طبيب اطمينان کنيد و داروي شفا بخش او را در سکوت و آرامش بنوشيد زيرا دستهاي او         در عين سنگيني و خشونت به دست لطيف و مهربان آن طبيب غيبي هدايت مي شود                    و جامي که او تجويز ميکند، هر چند لبهاي شما را مي سوزاند ،             ساخته از خاکي است که آن کوزه گر پنهان به سرشک خويش سرشته است .                               گر رنج پيشت آيد و گر راحت اي حکيم                           نسبت مکن به غير که اينها خدا کند        بر گرفته از کتاب پیامبر اثر جبران خلیل جبران

ازوبلاگ رنگ زندگي  http://www.mahhes45.blogfa.com/

"جريان آگاهي به صورت انديشه و فكر در تمام هستي و ازجمله در درون تو در جريان است و

در اين ميان تو به اين توهم رسيده اي كه انديشنده يا صاحب افكار تو هستي كه در حال انجام

عمل انديشيدن مي باشي. حال آنكه انديشه همان انديشنده است وانديشنده همان انديشه .پرنده

وپروازيكي است و پرنده مادامي كه نپرد پرنده نيست ومادامي كه پرنده اي نپرد ، اتفاق پرواز

رخ نمي دهد".

داستان معرفت

تمام لذت.....

شیوانا از روستایی می گذشت . به دو کشاورز بر خورد می کند . هر یک از او می خواهند که دعایی برایشان داشته باشد ... شیوانا رو به کشاورز اول می کند و می گوید : تو خواستار چه هستی ؟ 

 می گوید من مال و منال می خواهم که فقر کمرم را خم کرده است ... شیوانا می فرماید برو که هستی شنواست و اگر هین خواسته را از درونت بخواهی به آن می رسی و نیازی به دعای چون منی نداری ....  رو به دهقان دوم می کند که تو چه ؟ 

  او می گوید من خواهان تمام لذت دنیایم !  شیوانا می گوید : هستی صدای تو را هم شنید .

سالها می گذرد...... روزی شیوانا با پیروانش از شهری می گذشت که خان آن شهر به استقبال می آید که ای شیوانای بزرگ ... دعای تو کارساز بود چرا که من امروز خان این دیارم و خدم وحشمی دارم چنین و چنان ...

شیوانا گفت : هستی پیام تو را شنید که هستی شنوا و بیناست ... خان می گوید : اما آن یکی دهقان چه ... او در خرابه ای نزدیک قبرستان مست و لا یعقل به زندگی در حالت دایم الخمری گرفتار است ...

شیوانا گفت : او تمام لذات دنیا را می خواست و اکنون صاحب تمام لذات است.....

نامه آبراهام لينكلن به آموزگار پسرش

برگزيده از وبلاگ بامعناي شبنم سحرگاهي  http://shabnam.blogfa.com/

انديشه وانديشنده هردو يك چيزند كه باهم زنده اند و به هم وابسته وبمحض اينكه انسان دريابد كه ذات او نه انديشه است ونه انديشنده  ،  به روشنايي  خارق العاده اي مي رسد كه  با آن   مي تواند به آنسوي مرز تواناييهاي خود دست يابد.

در برابر خدا

از تنگنای محبس تاريكی

از منجلاب تيره اين دنيا

بانگ پر از نياز مرا بشنو

آه، ای خدای قادر بی همتا

يكدم ز گرد پيكر من بشكاف

بشكاف اين حجاب سياهی را

شايد درون سينه من بينی

اين مايه گناه و تباهی را

دل نيست اين دلی كه بمن دادی

در خون طپيده، آه، رهايش كن

يا خالی از هوا وهوس دارش

يا پای بند مهر و وفايش كن

تنها تو آگهی و تو می دانی

اسرار آن خطای نخستين را

تنها تو قادری كه ببخشائی

بر روح من، صفای نخستين را

آه، ای خدا چگونه ترا گويم

كز جسم خويش خسته و بيزارم

هر شب بر آستان جلال تو

گوئی اميد جسم دگر دارم

از ديدگان روشن من بستان

شوق بسوی غير دويدن را

لطفی كن ای خدا و بياموزش

از برق چشم غير رميدن را

عشقی بمن بده كه مرا سازد

همچون فرشتگان بهشت تو

ياری بمن بده كه در او بينم

يك گوشه از صفای سرشت تو

يكشب ز لوح خاطر من بزدای

تصوير عشق و نقش فريبش را

خواهم بانتقام جفاكاری

در عشق تازه فتح رقيبش را

آه ای خدا كه دست توانايت

بنيان نهاده عالم هستی را

بنمای روی و از دل من بستان

شوق گناه و نفس پرستی را

راضی مشو كه بنده ناچيزی

عاصی شود بغير تو روی آرد

راضی مشو كه سيل سرشكش را

در پای جام باده فرو بارد

از تنگنای محبس تاريكی

از منجلاب تيره اين دنيا

بانگ پر از نياز مرا بشنو

آه، ای خدای قادر بی همتا

(از : فروغ فرخزاد)

حكايتي پندآموز اندر احوالات ماانسانهاي اين دوران دروبلاگ ماه مهربان توبگو

http://akhtarak.blogfa.com/

مي كند. اين ما انسان ها و در واقع ما مخلوقات هستيم كه تعيين 

مي كنيم دعايمان خوب باشد و منجر به نتيجه خير شود يا برعكس

شر باشد ونتايج شر به همراه داشته باشد نه كائنات! كائنات دستور

ما را اجرا مي كند. چرا كه ما آفريده شديم كه دعا كنيم و كائنات خلق

شده تا اجابت كند! به همين سادگي!“

نيايشي زيبا ازوبلاگي زيبا

- اگر فردي آنقدر كودن باشد كه با افتادن در چاله تعصب و قالب نگري ، فقط به گل بدون خار و روز بدون تاريكي بچسبد. اين آدم مغزش مشكل دارد و بايد دنبال راه علاجي براي اين شكل غلط تفكر بگردد.“

-  ما مي توانيم در زندگي هر چه دلمان بخواهد ، اما فقط در سطح آرماني و رويايي دقيق باشيم. مي توانيم به دنبال بهترين ها باشيم . ولي وقتي بحث زندگي در دنياي واقعي به ميان مي آيد ديگر آرزوهاي دقيق به درد نمي خورند و بايد به سراغ ايده ها و آرزوهاي نادقيق رفت.

مثلا تو ممكن است آرزو داشته باشي كه شاگرد اول بزرگترين دانشگاه بهترين كشور دنيا شوي. اما وقتي پاي عمل به ميان مي آيد به شاگرد وسطي و حتي آخري و همينطور يك دانشگاه معمولي رضايت مي دهي. اين پائين آوردن سطح توقع در عمل اصلا به معناي تسليم شدن و شكست خوردن نيست. بلكه برعكس بدين معناست كه تو با واقعيات زندگي و كائنات همخوان و هماهنگ شدي و تصميمات عملي و بدردبخور گرفته اي. به عبارت ديگر در آرزوي كاملا دقيق خودت تو مقداري نادقيقي وارد ساخته اي و از مخلوط اين مثبت و منفي به مدركي مناسب و درخور و شغلي مناسب خود دست مي يابي.

اين باور نادقيق بودن دنيا و پذيرفتن اندكي خوب در كنار بد و برعكس قبول كردن حضور اندكي بد در جمع خوب ها باعث مي شود كه تو اولا با مشكلات دنيا و واقعيات زندگي بهتر كنار بيايي و ثانيا موقع برخورد با تضادهاي اجتماعي وادار به گوشه گيري و افسردگي و حتي خودكشي و يا در بدترين شكل آن ديگر كشي و جنگ هاي متعصبانه نشوي. تنها با ديدگاهي مبتني بر نادقيق بودن همه چيز تو مي تواني به دريافتي دقيق از زندگي برسي. “

• من، روزه‌دار عاشقي‌ام

  با ياد خداي قدر

  صداي قدم‌هاي ماهِ خوبي‌ها، دل ِ خاکي‌ام را آگاه ساخته است که لحظه‌ي وداع نزديک است.

  لحظه‌ي وداع با ماه مهدي، با شعبان، و من در آخرين ثانيه اين ماه به مناجات شعبانيه نشسته‌ام "و اسمَع دُعائي اِذا دَعَوتُک " را فرياد مي‌زنم تا پس از آن "و اسمَع نِدائي اِذا دَعَوتُک " را با ناله و زاري هجي کنم.

  و اينک رمضان است، ماه ِخدايي که قلبم حرم اوست. ماه بي‌نياز مطلق، ماه الله.

  و من در اين ماه مهمانم. دلم براي واژه واژه‌ي کتاب خدا تنگ است و من مي‌خوانم؛

  "الف لام ميم"، عشق من در دستان تو، اي تنها مونس من.

  "ذلک العشقِ" من، "لاريب فيه"، اي خداي عاشقي‌ام .

  من در آغوش مُهر دلدادگي‌ام. و باران روزه‌داري‌ام "انتَ ربُّ العظيم " را براي تو، اي بي‌مثال داد مي‌زند.

  

  صبح دلدادگي‌ام را با آهنگ دل نواز "الّلهم اِني اَسئَلُک مِن بَهائِک " و عطر سحري که با صلوات‌هاي مادر عجين گشته است و شبنم انتظار بر مژگانم آغاز مي‌کنم تا با صداي "فَاَجِبني يا الله" دو رکعت نماز عاشقي به جا آورم و دلِ خاکيِ بي‌پناهم را در پناه "يس والقرآن الحکيم" پناه دهم که تنها مأمن من تو هستي اي خداي ديدگانم و من، زير چتر پروردگاريت، از باران غم، که در اين زندان، بر سر و رويم مي‌بارد ايمن شوم .

  من، روزه‌دار عاشقي‌ام. تشنه‌ي ديدار توأم. نگاهم کن تا سيراب شوم. نگاهم را پذيرا باش که هر چه سفير تو، قرآن را مي‌نگرم سير نمي‌شوم.

  

  عطر آش نذري همسايه و صداي ربّناي استاد، تمناي دلم را آشکارتر ساخته است تا من عاشقانه‌تر به ختم شميم عاشقي‌ام بپردازم و آل عمران دلم را در عدد سي فرياد کنم.

  "ربّنا لا تُزِغ قُلوبَنا بَعدَ اِذ هَدَيتَنا و هَب لَنا مِن لَدُنکَ رَحمَة اِنَّکَ انتَ الوهّاب .

  

  اي خداي آسمانيِ دلِ خاکي‌ام "رُدَّ کُلَّ غَريب "، مرا به کلبه‌ات بازگردان.

  مني که دَم عاشقي‌ات، گِل وجودم را بيدار ساخت، با نسيم نوازشت دوباره بيدارم ساز؛

  اي کسي که "عَلي کُلِّ شَيءٍ قَدير"ي .

  بار الها، ببخشا که من ِ خاکي، آلوده‌ي دنيا گشته‌ام.

  اي خداي شَهر ِ رمضان که "اَنزَلتَ فيه" کتاب جاويدان را، "اِغفرلي تِلکَ الُذنوب العِظام" را

  که کسي جز معبود دلم نمي‌بخشايد "يا علّام" .

  فرشتگان بارگاهت در اين قدر آسماني، زمين را به قدر آورده‌اند تا قدر دلتنگي‌ام را به مهدي‌ات بگويند و مهدي بداند که من، من ِ منتظِر، از انتظار خسته نمي‌شوم تا بيايد ... العَجَل العَجَل العَجَلَ !

  و من ضجّه مي‌زنم "يا مُفيَّ العَهد " به عهدت وفا کن بگو بيايد "يا مُعافي".

  من ِ باراني با آمدنش عافيت مي‌يابم، بگو بيايد. "اِنّا اَنزَلناه ُ في لَيلَة القدر" قرآن در حضور ستارگان آسماني مي‌درخشد و من، دلم براي حضور مهدي مي‌تپد.

  "و ما اَدراک ما لَيلَةُ القدر" و کسي انتظارم را درک نمي‌کند "لَيلَةُ القدرِ خيرٌ مِن اَلفِ شَهر" هزار ماه کم است بگو هزار سال "تَنَزَّلُ الملئِکةُ و الرّوح"، تا درد انتظارِ مرا، به سويت آورند؟

  من منتظرم! بگو بيايد.

  "سلامٌ هيَ حتّي مَطلَع الفَجر" تا وقتي تو بيايي همه شب، شب ِ قدر من است و من تا صبح مي‌گريم، تا صبح ناله مي‌کنم، تا صبح مي‌خوانم سرود ِ زندگي بخش را: "اللّهم کُن لِوَليّک َالحجَّةِ ابنِ الحَسَن".

  روزه‌دار، سالگرد عاشقيت، سالگرد روزه‌داريت مبارک باد!!!

  "ياس خاکي"

  - مناجات شعبانيه- مفاتيح الجنان

  - مناجات شعبانيه- مفاتيح الجنان

  - فرازي از دعاي "يا علي يا عظيم" ا زدعاهاي ماه رمضان

  - دعاي سحر- مفاتيح الجنان

  - سوره آل عمران، آيه 8

  - فرازي از دعاي "اللهم ادخل علي اهل القبور السرور" از دعاهاي ماه رمضان

  - دعاي عهد - مفاتيح الجنان

  - دعاي جوشن كبير- مفاتيح الجنان

داستان معرفت

لياقت اشك

زن جوانی همراه همسرش کنار دیوار ایستاده بود و به شدت اشک می ریخت . شیوانا از مقابل آنها عبور کرد . وقتی گریه زن را دید ایستاد و علت را از او پرسید.
زن گفت : همسرم جوان است و گاه گاه با کلامی زشت مرا می رنجاند!
او مرد لایق و خوبی است و تنها عیبی که دارد بد دهنی و زشت کلامی اوست که گاهی مرا به گریه وا می دارد.
شیوانا با تاسف سری تکان داد و خطاب به مرد گفت :
هیچ انسانی لیاقت اشک های انسان دیگر را ندارد و اگر انسان لایقی در دنیا پیدا شد او هرگز دلش نمی آید که دل دیگری را به درد و اشک او را در آورد.

 طراح قالب: رضا امین زاده

Powered By
  BLOGFA.COM