سه نوع بيمارى وجود دارد: جسمى، روانى و معنوى. بيمارى‏هاى جسمى به علت سم‏هايى كه به شكل‏هاى گوناگون وارد بدن مى‏شوند، عفونت و تصادفات، به وجود مى‏آيند. بيمارى‏هاى روانى ناشى از ترس، نگرانى، خشم و ساير عدم توازن‏هاى هيجانى مى‏باشند. بيمارى روحى به علت غافل ماندن انسان از رابطه‏ى واقعى‏اش با خداوند به وجود مى‏آيد.  جهل، بالاترين بيمارى‏هاست. زمانى كه فردى جهل را كنار مى‏زند، همه‏ى علت‏هاى منجر شده به بيمارى‏هاى جسمى، روحى و معنوى را هم از ميان بر مى‏دارد. شرى يوكتشوار که معلمی روحانى‏ بود اغلب مى‏گفت: خرد، بالاترين پاك‏كننده است.  هر گونه كوششى براى از بين بردن انواع گونا‏گون بيمارى‏ها، به كمك قدرت محدود روش‏هاى درمانى مادى، اغلب به نوميدى منجر مى‏شود. فقط با استفاده از قدرت بى‏منتهاى روش‏هاى معنوى، انسان ممكن است چاره‏اى براى ناراحتى‏هاى جسمى، ذهنى و روحى خود پيدا كند. قدرت نامحدودِ شفابخشى بايد در خداوند جستجو شود. اگر به علت از دست دادن عزيزانتان در رنج هستيد، مى‏توانيد آن‏ها را مجدداً در خداوند بيابيد. همه‏ى كارها با مدد گرفتن از او، ممكن است. دكترها سعى دارند به علل بيمارى‏ها پى ببرند و آن علت‏ها را از ميان بردارند تا آن بيمارى ديگر تكرار نشود. پزشكان در استفاده از روش‏هاى مادىِ درمان، اغلب بسيار مهارت دارند. با وجود اين هر مرضى، به دارو و جراحى پاسخ نمى‏دهد. و از اين جا، محدوديت روش‏هاى فيزيكى نمايان مى‏گردد.  مواد شيميايى و داروها فقط ساختار بيرونى سلول‏هاى بدن را تغيير مى‏دهند و ساختار اتمى يا اصل زندگى سلول‏ها را تغيير نمى‏دهند. در بسيارى از موارد، هيچ درمانى مؤثر نمى‏افتد، مگر اين كه قدرت شفابخش خداوند از درون، عدم توازن زيست نيروها را تصحيح كند. هنگامى كه تعادل طبيعى انرژى‏هاى ظريف توسط قدرت ربّانى خداوند برگردانده مى‏شود، تعادل اتمى سلول‏هاى بدن كه آن‏ها آن را تغذيه مى‏كنند، برقرار مى‏شود. در آن صورت، سلامت، كامل و اغلب فورى است. تا زمانى كه با درست زندگى كردن، رژيم صحيح و تفكر و تعمّق (تكنيك‏هاى كنترل زيست نيرو) نشاط و زنده‏دلى حاصل است، قبل از اين كه بيمارى بتواند رشد كند، زيست نيروى بدن، آن را نابود مى‏كند.   برگرفته از کتاب انسان در جستجوی جاودانگی

چند وقت پیش برای عیادت دوستم به بیمارستانی رفته بودم، همینطور که به صحبت­هایش درباره بیماری و آزمایش­های داده شده گوش می­دادم چشمم به بالای سرش افتاد. در کنار زنگ پرستار و شماره تختش طاقچه­ای ­قرار داشت که روی آن یک جلدکتاب کوچک قرآن بود. به اطراف که نگاه کردم، دیدم بالای همه تختها این کتاب گذاشته شده است. چقدر زیبا و دلگرم کننده!

شاید مدیریت بیمارستان می­خواست به همگی یادآوری کند که جدا از امکانات موجود قدرت عظیمی برای شفا وجود دارد که در دسترس همگان قرار دارد .

اگر چه فهم کامل کتاب آسمانی هم مانند برخی دیگر ارکان دین و مذهب­مان ناشناخته باقی مانده است، با این وصف، پوشیده نیست که کتاب قرآن دارای اسرار عمیقی است که جز با مطالعه و دقت به آیات آن برایمان روشن نخواهد شد و چه بهتر که بر آیات و معانیش تعمق کنیم.

در سوره الاسراء آیه 82 آمده است:   و ما آنچه از قرآن فرستادیم، شفاء و رحمت برای اهل ایمان است

 پس درمان خود را از قرآن بخواهيد و در سختيها از قرآن ياري طلبيد و خواسته­هاي خود را به وسيله­­ي قرآن طلب کنيد و با دوستي قرآن به خدا روي آوريد زيرا وسيله­اي براي تقرب بندگان به خدا٬ بهتر از قرآن وجود ندارد.  »

با رعايت فرهنگ قرآني بيماريهاي صعب العلاج به سرعت قابل درمان هستند.

حضرت علی در خطبه 109 می­فرماید: به سبب نور قرآن طلب شفا کنید زیرا که قرآن شفای دلهاست و همچنین در خطبه 175 می­فرمایند: از قرآن برای دردهایتان در خواست شفا کنید و با آن بر مشکلات خود پیروز شوید. بدرستی که قرآن شفا برای بزرگترین دردهاست که عبارتند از کفر، دورویی، بیراهه روی و گمراهیست. انسان با داشتن قرآن، نیازی ندارد و بدون قرآن، بی نیاز نخواهد بود.

قرآن داروی شفابخشی است که هیچگونه زیانی ندارد(خطبه 155) از این هم بالاتر قرآن دارویی است که اگر مریضی از آن بنوشد دیگر ترس از مریضی ندارد و از این هم بالاتر قرآن دارویی است که پس از آن دردی باقی نمی­ماند. (خطبه 189) یعنی هر کس با داروی قرآن شفا پیدا کرد هرگز مریض نخواهد شد.

گذشته از شفای روحی و باطنی که با دریافت نور قرآن میسر می­گردد این کتاب آسمانی دارای پیام­های تعلیمی ظاهری و کاربردی بسیاریست و یکی از آنها در خصوص حفظ سلامتی بدن می­باشد که اغلب به صورت توصیه­های تغذیه­ای بیان شده. به عنوان مثال اشاره به انواع میوه­ها و خوراکیها در قرآن .

این موضوع، زمینه مطالعه برای بعضی از محققان شده است و آن را طب قرآنی و یا قرآن درمانی نامیده­اند.

اغلب بيماري­ها از نظر قرآن به خاطر اشتباهات خود انسان و تغذيه نامناسب او به وجود مي­آيند. هيچ حيواني به طور غريزي تغذيه خودش را عوض نمي­كند، هيچ جانور گوشتخواري حتي در فرط گرسنگي گياه خوار نمي­شود. بنابراين در طبيعت هيچ حيواني بيمار نمي­شود مگر حيواناتي كه با انسان در ارتباط اند. انسان تنها موجودي است كه تغذيه خودش را دستكاري كرده است. با توجه به تعالیمی که تا کنون از قرآن فهم شده می­توان گفت طب قرآني از طريق تغذيه و نوع غذا عمل مي­كند.

خداوند در آيه 61 سوره بقره مي­فرمايد هر كس غذاي پست بخورد، به ذلت مي­افتد! در واقع اگر غذاي پست بخوریم، نعمات و الهام­هاي الهي را نمي­توانيم دريافت كنيم.

بنابراین یکی از روشهای دستیابی به سلامتی توجه به توصیه­های ظاهری و باطنی قرآن می باشد که جسم و روان پاک و سلامت داشته باشیم .

تألیف: یگانه 

تدوین نهایی :  ماندانا میم

منبع: اینترنت

هنگامى كه «دعبل خزاعى» اشعار خود را در محضر امام هشتم علیه السلام خواند، چون از بقیة اللَّه و قیام شكوه‏مند آن حضرت یاد كرد، امام رضا علیه السلام از جاى برخاست و دست مباركش را بر سر نهاد و در برابر نام حضرت ولى عصر(عج) تواضع نمود و براى فرجش دعا كرد. از امام صادق علیه السلام سؤال شد كه چرا به هنگام شنیدن نام «قائم» لازم است برخیزیم؟ فرمود:

براى آن حضرت غیبت طولانى است و این لقب یادآور دولت حقه آن حضرت و ابراز تأسف بر غربت اوست. و لذا آن حضرت از شدّت محبت و مرحمتى كه به دوستانش دارد، به هر كسى كه حضرتش را با این لقب یاد كند، نگاه محبت‏آمیز مى‏كند. از تجلیل و تعظیم آن حضرت است كه هر بنده خاضعى در مقابل صاحب (عصر) خود، هنگامى كه مولاى بزرگوارش به سوى او بنگرد از جاى برخیزد، پس باید برخیزد و تعجیل در امر فرج مولایش را از خداوند منان مسئلت بنماید.

سلام آقا جان!

باز هم جمعه  رنگ خون شد و من، هنوز چشم انتظار بر لب جاده دل نشسته‌ام... می‌بینی مرا؟... همان که تنهای تنهاست... مثل همیشه... کفش‌ها را به گوشه‌ای انداخته و محو تماشای پایین رفتن قرص غمناک و سرخ رنگی است که تمام التهاب یک روز را با خودش می‌برد. همان که خودش را با سنگ ریزه‌های کنار جاده مشغول کرده است... آه... از ندبه پر امید صبح تا نوحه دلتنگی غروب فاصله‌ای است به اندازه یک قلب بی‌قرار... هنوز امیدوارم... نه به اندازه صبح... به اندازه یک مژه بر هم زدن... به اندازه آن مقدار از خورشید که هنوز رخ در نقاب کوه نکشیده... شاید بیایی از پس آن درخت... آن بید مجنون که دید مرا به انتهای جاده کور کرده... بیایی با آن لبخندی که تصویرش همیشه با من است... لبخندت چقدر زیباست...

مردم از کنارم می‌گذرند و به اشک‌هایم می‌خندند... شاید دیوانه‌ام می‌پندارند... باک نیست!... بر این شب زده خراب دوره گرد حرجی نباشد آن هنگام که چون تویی دلدارش باشی... آخ... غروب شد آقا... دیگر خورشید در افق نیست. جمعه به شب رسید... بید مجنون می‌رقصد زیر نسیمی که صورت خیسم را به بازی گرفته... سردم می‌شود... ای کاش بودی و با عبایت شانه‌های ارزانم را گرما می‌بخشیدی... از خدا بخواه زنده‌ام نگاه دارد... وعده من و شما جمعه دیگر... همین‌جا... کنار خرابه دل...

... نگاه می‌کنم به خودم و به دور و برم... سیاهی... سیاهی... شده‌ام مشکی پررنگ... پرکلاغی... آی که دستت می‌رسد کاری بکن! تشنه‌ام... تشنه کمی سپیدی که از خویش دریغ کرده‌ام... می‌خواهم بگویم از آنچه در دلم جاری است... اما مگر من و شما یکی نیستیم؟ اگر این گونه است پس خبر داری از آنچه بر من رفته و می‌رود... دستم بگیر، مگذار غرق شوم... اینجا میان مردم، در تنهایی... آه تنهایی!... هیچ‌گاه دست از سر دلم بر نمی‌داری.

صورت خیس از اشکم زیر هجوم داغ غربت به سله نشسته... نمی‌دانم پشت کدام دیوار این شهر آهنی، یاد شما را جا گذاشته‌ام... دیوارها چقدر بلندند... بلند به اندازه قامت گناهانم... قد و قامت توبه‌هایم آنقدر کوتاه شده که حتی پرچین‌های باغ سرما زده همسایه هم برایم به دیوارهای برجی می‌ماند تسخیر ناشدنی.

آقا جان دست دلم را بگیر... همان که توبه‌هایش مایه خنده فرشته‌ها شده... همان که هیچ آبرویی ندارد پیش خدا... همان که هنوز به عشق جمعه‌هایت زنده است... همان که دیشب برای آخرین بار توبه‌اش را ریختم توی جعبه‌ای از امید و دادمش دست فرشته‌ای که برساندش دست خدا... روی جعبه نوشته شده بود... «آهسته حمل کنید، محتویات این جعبه شکستنی است».

از: سایت تبیان

 طراح قالب: رضا امین زاده

Powered By
  BLOGFA.COM